MENU GŁÓWNE

DZIAŁY

WSPIERAJĄ NAS

METODY DIGITALIZACJI


Digitalizacja to tworzenie cyfrowego zapisu zawartości różnego rodzaju materiałów (dokumentów, obiektów muzealnych), istniejących w bardziej tradycyjnych, nie cyfrowych postaciach, takich jak w szczególności zabytki, muzealia, dokumenty drukowane, i przy użyciu odpowiednich technik, takich jak np. skanowanie.Celem digitalizacji zabytków i muzealiów jest takie ich zeskanowanie, które ukaże pełne odwzorowanie autentycznego, rzeczywistego ich kształtu (geometrii - skanowanie 3D) i wyglądu (barwy i tekstury - skanowanie 2D).

Rejestracja cyfrowa wyglądu (barwy) obiektów zwykle odbywa się przy użyciu skanerów fotooptycznych i aparatów skanujących (rzeźba, rzemiosło, malarstwo), a także przy zastosowaniu fotografii sferycznej (architektura) i skanerów dziełowych (archiwalia).

Metoda fotooptyczna 2D – „skanowanie” bezdotykowe przy użyciu profesjonalnego pełnoklatkowego cyfrowego aparatu fotograficznego i rozbudowanych urządzeń dodatkowych (platformy obrotowe, statywy łukowe, oświetlenie 5400K). Pliki wyjściowe to RAW, JPEG i TIFF. Możliwe jest utworzenie z materiału wyjściowego interaktywnych prezentacji 360 stopni i 3D, panoram sferycznych i wirtualnych wycieczek przy jednoczesnym wykorzystaniu metody fotograficznej HDR.

Metoda skanowania 2D aparatem skanującym - polega na rejestracji obrazu (archiwalia, grafika, malarstwo) urządzeniem, które wykorzystuje ruchomą linię CCD zamiast pasywnej matrycy, a fotografowany obiekt nie może się poruszać i musi być oświetlony ciągłym światłem. Aparaty skanujące potrafią rejestrować obraz w bardzo wysokich parametrach np. 20000 x 20000 pikseli.

Metoda skanowania 2D skanerem dziełowym - polega na rejestracji obrazu (archiwalia, rysunki) urządzeniem z zespołem lampa-lustro i detektorem liniowym o rozdzielczości optycznej nawet 1200 dpi.

Rejestracja cyfrowa kształtu (geometrii) obiektów zabytkowych odbywa się przy użyciu skanerów 3D zawsze metodą bezdotykową, która bazuje na odbiciach, optyczną i nieoptyczną.

Metoda nieoptyczna skanowania 3D - czasu odbicia wiązki lasera - polega na pomiarze czasu powrotu impulsu laserowego, który może być przekształcony na odległość dzięki znajomości prędkości światła w ośrodku. Skanery, których działanie opiera się na tej metodzie, dzielą się na skanery: fazowe – krótki zasięg do 120 m (do architektury), impulsowe – daleki zasięg do 3,5 km (do założeń architektonicznych, urbanistyka). Skanery pomiarowe 3D pracujące tą metodą oferują maksymalną szczegółowość do 2,5 mm przy odległości skanowania do 0,6 m, a także z prędkością skanowania do 976.000 punktów na sekundę i dokładnością +/- 2 mm/25 m.

Metody optyczne skanowania 3D:

1. Metoda triangulacji z wykorzystaniem lasera - wykorzystuje znajomość zaleźności geometrycznych pomiędzy wiązką lasera, która rozprasza się na powierzchni skanowanej, a współrzędnymi jej obrazu rejestrowanego na detektorze. Wiązka ma postać punktu lub linii. Tym skanerem wykorzystuje się pomiary obiektów o kubaturze do 17m3. Skanery pomiarowe 3D pracujące tą metodą oferują szczegółowość do 0,2 mm z prędkością do 81.920 punktów na sekundę i dokładnością między 0,16 a 0,37 mm w zależności od odległości skanowanego elementu od urządzenia.

2. Metoda triangulacji z wykorzystaniem oświetlenia strukturalnego – zbliżona do triangulacji laserowej, a polega na projekcji jednego bądź wielu obrazów prążkowych na badaną powierzchnię, a pomiar polega na analizie odgięcia serii tych obrazów. Na podstawie zdeformowanych obrazów rejestrowanych przez detektor wyznaczany jest kształt powierzchni obrazu.Skanery pomiarowe 3D pracujące tą metodą oferują szczegółowość do 0,01 mm z prędkością skanowania około 1.000.000 punktów na sekundę i dokładnością do 0,007 mm przy skanowaniu powierzchni o wymiarach 0,5 m x 0,5 m. To metoda pomiaru 3D o największej szczegółowości i dokładności metrycznej, która idealnie sprawdza się w cyfrowej inwentaryzacji muzealium.

3. Fotogrametria – fotografia metryczna - polega na pobraniu zestawu obrazów w pełni odwzorowujących dokumentowany obiekt. Trzeba wskazać ręcznie lub półautomatycznie (przy pomocy programu komputerowego) te same punkty obiektu na wszystkich obrazach. Tak powstaje pełny opis geometryczny sceny i obliczane są współrzędne x, y, z we wcześniej wyznaczonych punktach. Metoda ta przydatna jest w ortofotografii do sporządzania ortofotoplanów lub ortofotomap, czyli w pracy, w której oprócz odwzorowania rozmiarów ostotne jest wierne odwzorowanie barwy obiektu. Jednakże metoda ta nie jest bardzo dokładna ze względu na możliwe błędy rekonstrukcjji kształtu z powodu barwy i skomplikowanych kształtów obiektu.

PRZYKŁADY

Kyliks czerwonofigurowy, Malarz Thalii, Ateny, Attyka (Grecja), ok. 520 r. a.c., ze zbiorów MNW

Talerz na stopie, Adoracja Dzieciątka, Durantino Francesco, Włochy 1543 r., ze zbiorów MNW

Strug mały

Oryginał skanowania 2D obrazu na płótnie to wysokiej jakości TIFF (tutaj znacznie zmniejszony do JPEG)
AKTUALNOŚCI | FUNDACJA | STATUT I ZARZĄD | SŁOWNIK | STANDARDY | FUNDUSZE I PROJEKTY | KONTAKT